Als ik het over mijn niet-bestaande spanningsboog heb, refereer ik altijd naar die van een goudvis, maar dat blijkt een verkeerde referentie te zijn. De referentie gaat eigenlijk over het geheugen van een goudvis, en daar is helemaal niks mis mee blijkt uit onderzoek. Ik moet dus op zoek naar een nieuwe verwijzing*.
In mijn eerste maanden bij Vollan heb ik mij vaak verbaasd over de rust en concentratie op kantoor. Het lijkt wel of ik de enige ben die niet langer dan vijf minuten haar mond kan houden (als ik het red) of uren geconcentreerd aan een project kan werken. De meeste collega’s zetten een koptelefoon op of doen oortjes in en gaan aan de slag tot het lunchtijd is. Ik zit na vijf tickets beantwoord te hebben alweer op TikTok te scrollen en te bedenken wat ik aankomend weekend nu weer eens ga eten. Als ik dan toch eens die koptelefoon opzet ben ik binnen no-time afgeleid aan het meezingen met die nieuwe hit van Beyoncé (tot frustratie van Corné aangezien ik niet eens weet wat een toonhoogte is, laat staan dat ik ‘em weet te vinden).
Is die korte (of liever gezegd ontbrekende) spanningsboog nou een groot probleem voor mij tijdens mijn werk? Hoe langer ik er over nadenk, hoe zekerder ik het weet.
Supersnel schakelen
Ik ben een natuurtalent als het gaat om snel schakelen tussen taken, projecten, klanten, vragen van collega’s, teksten nalezen, kijken welke auto’s voorbijrijden en de telefoon opnemen. Ik raak niet snel in paniek en ben behoorlijk stressbestendig. Ik ben niet snel overweldigd of onder de indruk en wil liever meer werk dan minder. Als ik zou kunnen jongleren zou ik het liefste vijftien ballen tegelijk in de lucht houden. Niks fijner dan in een uurtje 10 taken kunnen afvinken. Rammen maar!