Wat je omgeving doet met wat je durft

“Dat ga ik dus echt niet doen.”

Daar was ik vooraf behoorlijk stellig over. Afgelopen zaterdag deden we met een groot deel van het Vollan-team mee aan Mud Masters. Ik sport graag en houd van een uitdaging, maar sommige obstakels vond ik behoorlijk spannend. Over de Execution, waarbij een klep onder je voeten wegvalt en je 5 meter lager in koud water belandt, was ik vooraf dan ook heel duidelijk: die ging ik absoluut niet doen. Met lichte hoogtevrees en het feit dat ik niet zo goed kan zwemmen, zag ik mezelf daar gewoon niet vanaf gaan.

Totdat ik daar stond en zag hoe iedereen weer veilig bovenkwam en hoeveel duikers en andere mensen in het water lagen om alles in de gaten te houden. Langzaam begon ik te twijfelen aan mijn hele duidelijke nee. Uiteindelijk was het Jozias die mij overhaalde om het toch te proberen.

Toen we bovenop stonden, waren we niet direct aan de beurt. Jozias stelde me gerust door te zeggen dat het wel meeviel, terwijl ik alleen maar oog had voor de mensen die voor ons gingen. Toen was het onze beurt en ging ik met een kriebel van spanning in mijn buik op het platform staan. Eenmaal in het ijskoude water was dat gevoel nog steeds niet weg. Pas toen ik eruit kwam, besefte ik wat ik zojuist had gedaan. Ik was toch gegaan en iedereen was trots.

Wat ik pas later terughoorde

Toen ik maandag de beelden van de GoPro van Corné terugkeek, hoorde ik hoe hard iedereen me aan het aanmoedigen was. Op het moment zelf was ik vooral bezig met wat ik moest gaan doen. In de video hoorde ik pas echt hoeveel support er om me heen was.

Dat voelde misschien nog wel fijner dan het halen van het obstakel zelf. Weten dat er mensen om je heen staan die je uitdagen en ook met je meeleven als je iets ontzettend spannend vindt.

Het zette me aan het denken over hoeveel invloed je omgeving heeft op wat je aandurft. Ik weet niet of ik zonder die mensen dezelfde keuze had gemaakt. Hun aanwezigheid maakte voor mij op dat moment het verschil.

Dat gebeurt op kantoor ook

Bij Vollan op kantoor herken ik dat gevoel. Natuurlijk staan we op een gemiddelde werkdag niet boven een bak met ijskoud water (gelukkig maar 😉). Maar we komen wel regelmatig iets tegen waarvan we nog niet precies weten hoe we het gaan aanpakken. Denk aan een nieuwe opdracht, een grotere verantwoordelijkheid of iets wat je nog nooit hebt gedaan.

Dan helpt het als iemand vertrouwen in je heeft, je uitdaagt om het te proberen, met je meedenkt en beschikbaar is als je vastloopt. Daardoor durf je zelf vaak ook net iets meer.

Tijdens onze wekelijkse sporturen zie ik hetzelfde gebeuren. We dagen elkaar uit en moedigen elkaar aan om net even verder te gaan. Dat hoort bij ons. Er zit een drive in het team om beter te worden, en die werkt aanstekelijk.

Het voelt zeker niet altijd comfortabel

Bij Vollan moet je zelf dat vuurtje hebben om te leren, iets nieuws te proberen en af en toe een stap te zetten die je spannend vindt. Die omgeving past niet bij iedereen en dat is helemaal prima.

Ik vind het fijn om op een plek te werken waar we elkaar scherp houden. Al betekent dat niet dat ik bij iedere uitdaging meteen sta te springen van enthousiasme. Mijn stellige nee van zaterdag is daar een goed voorbeeld van.

Toch wil ik blijven groeien. Daar hoort voor mij bij dat ik soms iets doe waar ik vooraf tegenop zie. Juist wanneer ik nog niet alles kan overzien of nog niet precies weet of het me gaat lukken, maakt het veel uit wie er naast me staat.

Elkaar verder helpen

Wat ik zaterdag zo sterk voelde, is precies wat ik waardeer aan Vollan. We verwachten iets van elkaar en helpen elkaar om dat waar te maken. Diezelfde betrokkenheid nemen we ook mee in de samenwerking met onze klanten. We denken mee, stellen vragen, stellen een volgende stap voor en helpen om die te zetten.

Dat is voor mij Vollan. Een omgeving die je uitdaagt om verder te gaan, met mensen die achter je staan als je het spannend vindt.

Al zal ik bij de volgende Execution waarschijnlijk nog steeds even moeten slikken.