Twee weken geleden stond ik aan de start van Hyrox in Rotterdam. Niet omdat ik mezelf als een atleet zie, maar omdat ik geloof in doelen stellen en het blijven uitdagen van jezelf. Dit past bij hoe ik onderneem, hoe ik keuzes maak en hoe ik in het leven sta. Samen met mijn collega Jozias, die zonder al te veel moeite marathons loopt, stapte ik de arena binnen. Hij traint bijna dagelijks; ik houd het bij twee keer per week training met ons team en één keer per week een rondje hardlopen. Specifieke Hyrox-training? Die had ik overgeslagen door andere bezigheden.
Halverwege zat ik er doorheen. Volle benen, een hoge ademhaling en in gedachten we zitten pas op de helft. Jozias keek me aan en zei: “Je ziet een beetje wit, maar je zit pas op 40% he.” Dan zou je kunnen denken, waarom ga je met iemand die conditioneel zoveel beter is meedoen? Dat is garantie voor problemen. Dat klopt, maar zijn feedback is precies de reden om het wel te doen.
Je kan altijd meer
De Navy SEALS hanteren een principe dat zegt dat wanneer je denkt dat je niet meer kan, je eigenlijk pas op 40% van je werkelijke kunnen zit. Dat is waar Jozias naar verwees. Een stemmetje in je hoofd schreeuwt dat het op is, maar je hebt nog veel meer over. Het verschil tussen opgeven en doorgaan zit hem niet in fysieke kracht, maar in mentale kracht.
Dit past precies bij mijn visie op ondernemen. Hoe vaak denken we niet dat we ‘aan onze limiet’ zitten? Dat er geen groei meer mogelijk is, dat het team op maximale capaciteit draait, of dat een nieuw initiatief te risicovol is? Er is altijd meer mogelijk, mits je de juiste mindset en de juiste mensen om je heen hebt.