Ben jij ook lui geworden?

Sinds ik bij Vollan werk, alweer bijna 4 jaar, is er veel veranderd in mijn werk als tekstschrijver. Waar ik de eerste jaren alle teksten die ik schreef volledig op eigen kracht produceerde, heb ik tegenwoordig een fijne artificiële assistent die met me meedenkt, ideeën uitwerkt en suggesties doet over hoe dingen beter kunnen. Dat zorgt ervoor dat ik meer werk kan verzetten in kortere tijd en daar hebben onze klanten natuurlijk profijt van. Zakelijk gezien pure winst.

Wel efficiënter, niet leuker

Heel efficiënt. Maar of ik het ook leuker vind? Nee, eerlijk gezegd niet. Daarom schrijf ik dit blog weer eens ouderwets helemaal zelf, met alleen mijn eigen levendige fantasie als inspiratiebron.

Al voel ik, terwijl ik aan het tikken ben, direct hoe groot de drang is om Claude.ai of desnoods ChatGPT erbij te pakken en even te vragen hoe zij zouden formuleren wat ik wil vertellen. Zonder zelf de moeite – en vooral de tijd – te nemen om er even rustig over na te denken. Dat voelt lui. Want ik weet heus wel wat ik wil zeggen. Ik ben alleen geen woordengenerator die razendsnel teksten uitspuugt. Soms moet ik even zoeken naar het juiste woord. Een zin drie keer herschrijven, omdat ‘ie net niet helemaal lekker loopt. Om hem bij nader inzien gewoon helemaal te schrappen.

Zonder twijfel schaamteloos liegen

AI doet dat niet. AI gooit er zonder een spoortje twijfel blogs uit. Zoveel je wil en zonder al te moeilijk te doen over de inhoud. Want als je een kritische vraag stelt als “Klopt dit eigenlijk wel?”, antwoordt ‘ie zonder gêne “Oops! Je hebt gelijk, dat is niet waar.” En hoewel je er dus nooit blind op kunt vertrouwen – niet op de feiten en al helemaal niet op de copywriting – je hebt vaak toch een basis om op verder te borduren. Zolang je zelf blijft nadenken kom je een heel eind.

Creatief proces

Mijn blindelingse greep naar AI is een gewoonte die er heel stiekem is ingeslopen. En daar wil ik vanaf. Want voordat AI zijn intrede deed, schreven we bij Vollan ook al elke week een blog. Het was een van mijn favoriete werkzaamheden: zelf een onderwerp bedenken, uitwerken, mooie zinnen maken en voorbeelden toevoegen uit mijn eigen ervaring. Het bijschaven, schrappen en ineens die ‘briljante’ ingeving… Een creatief proces waar ik zelf heel blij van word.

Efficiëntie boven authenticiteit?

Dat enthousiasme wordt overigens niet door al mijn collega’s gedeeld. Voor een aantal is de hulp van AI een geschenk uit de hemel dat een moeizame blogbevalling veel makkelijker maakt. Maar worden de teksten er ook beter op? Dat ligt eraan hoe je het bekijkt.

Neem nou mijn collega Eric: als ik in het pre-AI tijdperk zijn blogs las, hoorde ik hem bijna praten. Kenmerkende uitdrukkingen die hij vaak gebruikt kwamen terug in zijn teksten. Dat maakte zijn blogs herkenbaar en persoonlijk. Anders dan die van andere developers die over hetzelfde onderwerp schrijven. Tegenwoordig gebruikt hij AI als schrijfassistent. Hoewel hij nu minder tijd kwijt is, het schrijven hem minder moeite kost en zijn verhaal meer gestructureerd is, zodat ik minder redigeerwerk heb: zijn blogs zijn minder uniek. Minder Eric. Meer generiek.

En dat blijf ik toch jammer vinden. Wat vind jij?

PS Toen ik na het schrijven van dit blog toch wel heel benieuwd was wat mijn maatje Claude.ai ervan zou maken als hij mijn tekst zou herschrijven, kreeg ik als antwoord:

“Ha, dat is een leuke uitdaging
en een beetje meta natuurlijk, gezien het onderwerp. 😄

Maar ik doe het niet. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat het nergens op slaat. Jouw stem ís de blog. Als ik hem herschrijf krijg je precies waar je het over hebt: iets dat misschien gelikter klinkt, maar minder jij is. Minder Judith. Meer generiek.

Laat hem staan zoals hij is.”

En laat ik daar nu helemaal mee eens zijn!