Drie blogs voor de prullenbak

Mijn laatste blog was een zware bevalling. Ik heb drie onderwerpen uitgewerkt. En gedelete.

Ze waren niet per se slecht, maar ik kreeg ze gewoon niet lekker op papier. Halverwege liep ik steeds vast. Wat wil ik hier nou eigenlijk mee zeggen? En meestal weet ik dan genoeg: ik ben te hard op zoek naar iets om over te schrijven.

Dat klinkt misschien een beetje gek uit de mond van iemand die zich dagelijks met content bezighoudt. Maar ik voel het inmiddels vrij snel als ik iets probeer te forceren. De woorden komen wel, maar het punt dat ik wil maken niet.

Als de volgorde omdraait

Zichtbaar zijn is belangrijk. Als bedrijf, maar ook steeds meer als persoon. Een aantal Vollan-collega’s deelt regelmatig iets op LinkedIn en zelf wil ik dat ook meer gaan doen. Gewoon vanuit mijn persoonlijke account. Over wat ik meemaak, waar ik aan werk, waar ik iets van vind. Dat soort posts lees ik zelf namelijk ook het liefst, omdat je daarin ziet wie er achter een bedrijf zit.

Alleen merk ik dat daar meteen een valkuil in zit. Zodra je je voorneemt om vaker iets te posten, kan de volgorde ongemerkt omdraaien. Dan is er ineens de gedachte: ik moet weer eens iets posten. En daarna begint de zoektocht naar wat dat dan moet zijn.

Met een deadline werkt het net zo. Dat is wat er bij die drie blogs gebeurde: ik móest schrijven en zocht daar een onderwerp bij.

Niet alles wat gebeurt, hoeft een verhaal te worden

Gek genoeg zit hetzelfde probleem ook aan de andere kant. Als je eenmaal bezig bent met content, ga je overal potentiële verhalen zien.

• Een goede brainstorm met collega’s. Daar kunnen we iets mee.
• Een inzicht tijdens een project. Interessant voor LinkedIn.
• Iemand zegt iets grappigs bij de koffieautomaat. Haakje!

En natuurlijk hoort dat ook bij mijn werk. Zo ontdek je verhalen die je anders misschien mist. Maar niet ieder moment hoeft uiteindelijk een blog of LinkedIn-post te worden. Soms was een goede brainstorm gewoon een goede brainstorm.

Wanneer heb je dan wél een verhaal?

Of je nu niks kunt vinden of juist overal iets ziet, volgens mij draait het om hetzelfde: zit er een verhaal achter? Dat check ik tegenwoordig met een paar vragen.

• Heb ik iets geleerd wat ik daarvoor niet wist?
• Ben ik ergens anders over gaan denken?
• Liep iets totaal anders dan ik verwachtte?
• Kan een ander iets met wat ik heb ontdekt?

Is je antwoord minstens één keer ja? Dan heb je een punt. Zonder dat punt heb je misschien wel content, maar nog geen verhaal. En zichtbaar zijn met iets waar niemand wat aan heeft, levert uiteindelijk ook niemand iets op.

Betekent dat dan maar wachten op inspiratie?

Dat zou voor iemand die verantwoordelijk is voor content niet zo fijn zijn. “Sorry, deze maand geen blogs. Er gebeurde niets.”

Zo werkt het natuurlijk ook niet. Niet forceren betekent voor mij niet achteroverleunen tot er ineens een goed idee komt aanwaaien. Het betekent vooral dat ik beter probeer op te letten. Welke gesprekken blijven hangen? Waar loop ik tegenaan? Waar verbaas ik me over?

En soms moet je een onderwerp gewoon gaan uitwerken om te ontdekken of er iets in zit. Dat is precies wat ik met die drie blogs heb gedaan. Alleen geef ik mezelf ook toestemming om daarna te concluderen: nee, dit is het niet. Niet ieder idee hoeft gered te worden omdat ik er al tijd in heb zitten. Wat ik uiteindelijk publiceer, wil ik zelf ook echt goed vinden.

Eerst het verhaal, dan de blog

De verhalen die ik het makkelijkst schrijf, beginnen meestal bij iets wat me bezighoudt, niet bij het idee om content te maken. Bij die drie pogingen deed ik het precies andersom. Dat werkte niet.

En ja, het ironische is dat er in die drie mislukte blogs achteraf toch een verhaal bleek te zitten. Dit verhaal. 😉

Hulp nodig om jouw verhalen te vinden of te schrijven?